Thuisverpleegkundigen: Ine Degrande

Gepubliceerd op Woensdag 20 oktober 2021

​​​​​​​Wie ben je?

Ik ben Ine Degrande en reeds 19 jaar thuisverpleegkundige. Toen ik afstudeerde was ik werkzaam op de SP-afdeling in Wervik en Intensieve in AZ Delta. Toen mijn buurvrouw zwanger was hielp ik haar.  Ik deed het super graag en zo ben ik begonnen als thuisverpleegkundige.

Ik miste wel de schoolbanken dus heb ik mijn studies hervat en ben ik nu gespecialiseerd als wond-, stoma-, en diabetesverpleegkundige.

Sedert vorig jaar volg ik een universitaire opleiding voor Verpleegkundig specialist. Naast thuisverpleging geef ik ook opleidingen aan verpleegkundigen rond wondzorg en diabetes.

Ik vind het belangrijk voor mijzelf want zo blijf ik de meest recente nieuwigheden bezitten en tegelijkertijd deel ik mijn kennis met collega’s om zo een kwalitatieve zorg voor iedere patiënt aan te bieden.

​​​​​​​Hoe ziet jouw dag als thuisverpleger eruit?

Iedere dag in de thuisverpleging is een boeiende dag. Je weet altijd wanneer je begint maar nooit wanneer je gedaan hebt. ’s Morgens zijn we op de baan van 6.30u om de eerste patiënten te wassen en de insuline toe te dienen. Rond de middag hebben we meestal gedaan met de verzorging. Deze zijn heel uiteenlopend: wassen, inspuitingen, wondzorg, opvolging van chemotherapie, sondevoeding toedienen en meer en meer infuustherapie thuis.

’s Middags doe ik dan vooral administratie en werk ik thuis. Rond 16.30u vertrek ik terug op avondronde. Als alles vlot verloopt ben ik terug thuis rond 20.30u.

​​​​​​​Wat is het tofste aan jouw job?

Ik vind dat ik een enorm boeiende job heb. Een dag kan rustig beginnen maar dit kan al snel omslaan in denkvragen, problemen en nieuwe ziektebeelden. Immers twee patiënten kunnen hetzelfde ziektebeeld hebben maar toch andere symptomen vertonen.

We leren veel bij en de babbels met de patiënten vind ik zalig. Ze zijn natuurlijk niet altijd even positief en vaak is er veel verdriet en ellende, maar dan zijn wij er met een luisterend oor voor de patiënten en staan we ze bij in moeilijke momenten. De dankbaarheid van patiënten en familie betekenen enorm veel voor ons en houden ons staande wanneer het drukke dagen zijn. Doordat we de persoonlijke levenssfeer van de patiënt binnengaan bouwen we een hechte band op met de patiënt en de familie.

Elke dag is anders, iedere zorg is anders en we hebben veel verschillende zorgen. Hierdoor blijven we met een ruime bril kijken naar onze patiënten en blijven we onze vaardigheden onderhouden in vergelijking met verpleegkundigen die op een specifieke dienst werken.

​​​​​​​Wat is minder tof aan jouw job?

Het minst leuke is de administratie, we hebben naast onze dagelijkse zorgen bij de patiënten veel administratie te verwerken waar enorm veel tijd in kruipt.

​​​​​​​Hoe heb jij corona ervaren?

Corona was voor ons een donderslag bij klaarlichte hemel. Toen de richtlijnen veranderden was ik juist enkele dagen thuis en een geluk, de mails met richtlijnen bleven maar toestromen en het vroeg een grote voorbereiding van ons achter de schermen om alles geregeld te krijgen en voorbereid te zijn op het ergste.

Voor de praktijk heb ik een volledig protocol uitgewerkt wat te doen bij besmettingen, zo zijn we voorbereid moest er een nieuw virus ooit opduiken (maar liever niet). Tegelijkertijd kregen we ook meer verantwoordelijkheden toegewezen van de artsen, we mochten meer handelingen uitvoeren waardoor we als zelfstandig thuisverpleegkundigen konden aantonen van “Hé, wij kunnen dit ook”. Uiteindelijk hebben we als verpleegkundigen allemaal dezelfde opleiding genoten.

Toen de winkels moesten sluiten en er een avondklok was, leek het of we werkten in een spookstad. Het was niet fijn zo rond te rijden, het gaf een akelig gevoel. De patiënten werden ook echt angstig en na verloop van tijd eenzaam.

Voor ons was dit een intensieve periode waar er veel nood was aan ondersteunende babbels. Veel patiënten moesten we geruststellen door veel informatie te geven en te herhalen. Er werd meer ruimte voorzien voor sociale babbels bij de patiënten zodat de eenzaamheid afnam want wij waren vaak de enige die de patiënten nog zagen. Hier en daar een kleine boodschap doen voor een patiënt was een kleine moeite. De patiënten hebben in die periode ook gezien wat we allemaal deden voor hen en de appreciatie die je als verpleegkundige daarvoor krijgt is goud waard.

​​​​​​​Wat zijn jouw 3 favoriete adresjes in Wervik?

  • Boetiek Ukki: Maryse heeft altijd een zalige collectie kinderkledij voor de kids en ze kent perfect onze smaak.
  • Slagerij Finesse: voor het lekkere, verse vlees want ik hecht veel belang aan verse voeding ook al is er niet altijd evenveel tijd tussen het werken in.
  • ’t Smiske: met de vrienden zitten we regelmatig in ‘t  Smiske of plannen we werkvergaderingen in met een lunch.