Thuisverpleegkundigen: Bernard Geldof

Gepubliceerd op Woensdag 20 oktober 2021

​​​​​​Wie ben je?

Ik ben Bernard Geldof, in oktober 2010 richtte ik een groepspraktijk voor thuisverpleging op. In 2015 werd dit uitgebreid met een extra en vrij unieke dienstverlening: ‘medische bijstand voor sportevenementen’, waarbij we gebruik maken van de ambulancemotor (Medimoto).

Wat is het tofste aan jouw job?

Toch wel het sociale contact met de patiënten, je bent overal welgekomen. Niet enkel voor de medische bijstand, maar vaak ook voor het luisterend oor. Voor veel patiënten betekenen we meer dan de zorg alleen, mensen staan er soms echt alleen voor.

​​​​​​​Wat is minder tof aan jouw job?

De continuïteit die je moet geven: ieder moment moet je verpleegkundigen de baan op krijgen: weekends, vakantieperiodes, … Je hebt een engagement aangegaan tegenover jouw patiënten. Het is soms een heel gepuzzel om deze continuïteit rond te krijgen.

​​​​​​​Hoe heb je corona ervaren?

Net voor het duidelijk werd wat corona was en welke gevolgen dit voor iedereen zou geven, zei een dokter me: ‘er komt iets op ons af en dat zal ongezien zijn’. Deze woorden zal ik nooit meer vergeten.

Als groepspraktijk kwam het erop aan om ons zelf zo goed mogelijk te beschermen: met mondmaskers en handschoenen. Je zag de mensen heel raar naar ons kijken toen we met mondmaskers rond liepen. Er was ook wel angst bij ons.

Via verschillende vakorganisaties kregen we dan wel redelijk vlug betrouwbare info, wat voor meer geruststelling zorgde.

Dit had ook een hele impact op het werk zelf: we moesten op een andere manier werken, vb. enkel het hoogst noodzakelijke materiaal mee naar binnen nemen, in de koffer van de auto alles direct  goed desinfecteren, …

Ik werk ook al jaren voor een instelling die ondersteuning biedt aan meerderjarige personen met een beperking. Ook voor hen was de impact immens: zij moesten de hele dag in hun kamer blijven in plaats van naar de dagbesteding te gaan maar zij begrepen het waarom niet, ze voelden zich gestraft.

Ouderen konden niet meer naar het dagverzorgingscentrum en zaten de hele dag alleen thuis. Dit heb ik proberen op te vangen door hen dagelijks een extra bezoekje te brengen. Soms deed ik een kleine boodschap voor hen zoals het meebrengen van een brood. Deze dingen blijven ondertussen.

​​​​​​​Wat zijn je  favoriete adresjes in Wervik?

  • De Leieboorden om te wandelen
  • De metamorfose van de Leiebrug vind ik ook heel geslaagd
  • Ik kijk uit naar het nieuwe Steenakker: meer groen in de stad vind ik zeker geslaagd.