Het leven zoals het is: begraafplaatsen

Gepubliceerd op Woensdag 30 oktober

Op 1 en 2 november worden dierbare overledenen herdacht. Familie en vrienden zorgen ervoor dat graven of gedenkstenen van een bloemetje en aandenken worden voorzien. Op de begraafplaatsen van Wervik, Geluwe en Kruiseke zijn onze mannen van dienst begraafplaatsen al druk in de weer om alles piekfijn in orde te brengen. Een taak waar ze zich elke dag en elk seizoen met hart en ziel aan wijten.

Hoelang doe jullie dit werk al?
Marnik Vandamme: “Ik werk al zo’n 32 jaar voor stad Wervik, waarvan 26 jaar voor de dienst begraafplaatsen.
Het is allemaal begonnen toen ik op zaterdag kwam helpen met collega wijlen Gino Willemijn.”
Dries Rousseau: “Zo is het bij mij ook allemaal begonnen. Ik hielp Gino op zaterdag en ik heb dan zelf de overplaatsing naar deze dienst gevraagd. Hier voel ik me op mijn plaats, en deze job is me op het lijf geschreven.”
Luc Vandaele: “Ik ben ondertussen 6 jaar bezig op de begraafplaatsen. Met ons drie verdelen we de taken. Uiteraard kunnen we ook altijd rekenen op onze coördinator Bram Leplae.”

Waaruit bestaat jullie takenpakket?
Luc: “In de eerste plaats staan wij in voor het onderhoud van de vier begraafplaatsen in onze stad. We zorgen dat het gras gemaaid is, de bladeren weg geharkt worden … kortom de omgeving moet er netjes bijliggen als nabestaanden hun dierbaren gaan begroeten.”
Marnik: “Daarnaast zijn wij er ook als er begrafenissen zijn. Na een uitvaart vangen wij de familie op en brengen de kist, as of urne naar de laatste rustplaats. De voorbije jaren zijn er ook heel wat diensten in onze aula in Wervik. Dan zijn we, in tegenstelling tot bij een uitvaart in de kerk, aanwezig op de plechtigheid.”
Dries: “Je bent ook aanspreekpunt van heel wat mensen. Zo krijg je verschillende vragen over het onderhoud van graven, grafstukken en andere. Het is belangrijk om de mensen ook een luisterend oor te bieden. Nabestaanden komen hun dierbare begroeten, en hebben nood om hun hart eens te luchten. Ook daar staan we voor hen klaar.”

Wat zijn de zware aspecten van de job?
Luc: “Een begraafplaats is een plaats waar nu eenmaal verdriet heerst. Het is niet iedereen gegeven om onze job uit te oefenen.”
Marnik: “Het allermoeilijkste moment voor mij was toen we vorig jaar afscheid moesten nemen van collega
Gino. Wij hebben toen zelf zijn kist naar de laatste rustplaats moeten begeleiden. Het was ook vreemd om te werken in de omgeving waar Gino begraven is. Het was alsof hij nog steeds in ons midden was en meekeek.”
Dries: “Alle overlijdens zijn natuurlijk zwaar, maar het is toch even slikken bij een begrafenis van jonge mensen of kinderen. Dat is niet de natuurlijke gang van het leven. Ik herinner me dat ik ooit eens zo aangedaan was van de begrafenis van een kind, dat ik nadien nog een bloemetje ben gaan kopen om op het grafje te zetten. Een manier om met deze zware gebeurtenis om te gaan.”

Hoe ga je om met de pijn en verdriet die je ziet tijdens je werk?
Marnik: “Het is belangrijk om de knop om te draaien zodra je door de poort naar buitenloopt. Dit is geen werk dat je mee mag en kan nemen naar huis. Anders hou je het ook helemaal niet vol.”
Dries: “Onze job is mentaal niet te onderschatten. Maar juist door dat verdriet bij familie en naasten te zien, zijn we extra gemotiveerd om onze job te doen. Het negatieve buigen we om in iets positiefs. Alles wat we dagdagelijks doen, doen we uit diep respect voor overledenen en nabestaanden.”

Is er in de voorbije jaren veel veranderd op de begraafplaatsen?
Luc: “Vroeger zag je vaker de grote grafzerken. Echte monumenten die hoog boven de rest uittornen. Nu stapt men veeleer af van de grotere grafzerken, en wordt gekozen voor een kleiner gedenkteken. Ook worden
meer mensen gecremeerd en zijn er urnes of strooiweides.”
Marnik: “Een grote wijziging is ook 1 november. Bezoekers zijn nu veel vroeger in de weer om de graven van hun nabestaanden te poetsen en van een bloemstuk of andere te voorzien. Met 1 november zelf zijn diezelfde
mensen vaak weg op weekend of uitstap. Ongetwijfeld om op die zwaardere dag de zinnen even te kunnen verzetten. Iedereen gaat natuurlijk met verdriet om op zijn eigen manier.”
Dries: “Klopt. Nu, voor ons is het belangrijk dat de begraafplaatsen er elke dag van het jaar piekfijn bijliggen. Is dat nu 1 november, 1 februari of 1 juli.”